Door Anneloes de Koff
Anneloes de Koff sprak met architecten die naar Nederland zijn gevlucht en na de asielprocedure hun carrière opnieuw aan het opbouwen zijn. Verhalen over toeval en die éne kans, de werkcultuur hier, veerkracht, de unieke kwaliteiten die zij meebrengen, en een oproep aan de vakgemeenschap.
illustratie Arklow Manor
Je kent het vast, dat moment waarop een kans voorbij komt waarvan je denkt dit kan iets worden. Een opdracht, een baan, een mooi project; je voelt dat het klopt en de timing juist is. Het kan mislukken, maar het kan ook lukken. Zelden voelt het alsof je hele toekomst er van afhangt. Tenders worden verloren, projecten vallen weg, bureaus krimpen, het hoort onlosmakelijk bij ons vak. Meestal kunnen we er op vertrouwen dat er weer iets anders voorbij komt. Wij vertrouwen op ons netwerk: vrienden, contacten, kennissen. Ons vakgebied lijkt een grote familie, via via (via) kunnen de meesten van ons zich ontplooien. Maar wat als dat netwerk volkomen ontbreekt? Je de onzichtbare codes niet kent? Voor nieuwkomers blijkt onze vakwereld veelal een gesloten bastion.